Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
628 postów 7196 komentarzy

Partia50plus

nikander - Bardziej pragmatyczne niż rewolucyjne myślą wojowanie.

Bój o suwerenny pieniądz - cz.1

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Jak z tego widać, ilościowa teoria pieniądza nie jest czymś coby nie przechodziło przez myśl władzom NBP jeśli piszą o tym na swoich oficjalnych stronach.

     W programie Konfederacji na Rzecz Reform Ustrojowych temat polityki pieniężnej, albo jak kto woli nowej architektury monetarnej, nie uzyskał jeszcze statusu "uzgodniony". Dwie poważne próby dyskusji na ten temat (w tym jedna w Sejmie 16 lutego) skończyły się niczym. Każdy paplał o tym co mu ślina na język przyniosła: a to o walutach lokalnych, a to o bankach komunalnych, albo o kryptowalutacj, albo o teorii kredytu społecznego Douglasa, albo o jakimś kotwiczeniu waluty na zasobach naturalnych itd... Jednak uzyskaliśmy niezbędą wiedzę o tym z kim nie jest nam po drodze. Na 29 kwietnia przygotowujemy kolejny sejmik w krakowie, na którym chcemy "ukorzenić" naszą, konfederacką wersję "pieniądza suwerennego". W tym celu - aby wstydu nie było - zobowiązałem konfederatów do zapoznania się z językiem jaki w tej materii obowiązuje. Wykorzystałem w tym celu materiał dydaktyczny NBP wskazując w których miejscach nie jest nam po drodze.  Zchęcam do lektury. Wiedzę o naszych pieniądzach trzeba "ukorzeniać" tu na dole. Politycy przecież palcem nie kiwną, profesorowie nie powiedzą. Część druga przedstawiająca fastrygę nowego rozwiązania wkrótce.

Część I.  Polityka pieniężna wg NBP i proponowane zmiany

Źródło: https://www.nbportal.pl/slownik/pozycje-slownika/polityka-pieniezna

Jak czytać dokument:

- Tekst oryginalny

- Kwestie przydatne, które chcemy wzmacniać lub rozwijać.

- Kwestie, które zostaną wyeliminowane lub zastąpione

-Propozycje nowego ujęcia

- Komentarze

-Szczególnie ważne

Polityka pieniężna - część polityki gospodarczej, polegająca na systematycznych działa­niach mających na celu zapewnienie stabilności cen, czyli niskiej inflacji oraz dostosowaniu ilości pieniądza do ilości transakcji w gospodarce. Politykę pieniężną państwa prowadzi bank centralny lub inna instytucja rządowa upoważniona do realizacji tej funkcji. Oddziału­je ona na poziom podaży pieniądza oraz na kursy walutowe.

Cele polityki monetarnej banku centralnego:

-Cel finalny(główny i nadrzędny) – jest to odpowiednio zdefiniowany cel ogólnogospo­darczy wynikający z realizacji polityki gospodarczej danego kraju. Przykładowo w Polsce celem finalnym NBP jest „utrzymanie stabilnego poziomu cenprzy jednoczesnym wspiera­niu polityki gospodarczej rząduo ile nie ogranicza to realizacji tego celu" (Ustawa o NBP z 1997 r.).

-Cel pośredni(strategia kotwiczenia waluty)wyznaczenie określonej kategorii ekono­micznej, która pozostaje w stabilnej relacji z celem finalnymPrzykładowo w Polsce NBP stosuje strategię bezpośredniego celu inflacyjnego, choć dopiero w 2004 r. Rada Polityki Pieniężnej ustaliła wysokość owego celu inflacyjnego na 2,5 proc. z możliwością odchyle­nia do 1 punktu procentowego w górę lub w dół. Oznacza to, że roczny wskaźnik CPI powi­nien w każdym miesiącu znajdować się jak najbliżej 2,5 proc(te strategie zaliczamy do strategii stabilizacyjnych, jedno-parametrowych)

-Cele operacyjne, które zależą od celu finalnego i powinny wpływać na cel pośredni:
-
kontrola stóp procentowych,
-
kontrola przyrostu podaży pieniądzazgodnie z jego ilościową teorią(wyrównanie spad­ku wartości nabywczej agregatu M3 na skutek inflacji oraz niedoboru środków płatniczych na wykup wzrostu PKB),
-
stabilizowanie poziomu kursu walutowego,
-
kształtowanie masy pieniądza rezerwowego,
-
kształtowanie poziomu stóp procentowych.

Działania banku centralnego w ramach celów operacyjnych można podzielić na:
- Politykę restrykcyjną (twardą), której celem jest zmniejszanie podaży pieniądza poprzez sprzedaż papierów wartościowych na otwartym rynku,
podwyższanie stóp procentowych, zmiany poziomu rezerw obowiązkowych– jest to polityka antyinflacyjna.
- Politykę ekspansywną (miękką), której celem jest zwiększanie podaży pieniądza poprzez zakup papierów wartościowych na otwartym rynku,
obniżanie stóp procentowych, obniża­nie poziomu rezerw obowiązkowych.

Strategie realizacji celów:

Jako że bank centralny nie ma możliwości bezpośredniego oddziaływania na poziom cen, koncentruje się na określaniu i realizacji celów operacyjnych. Określa zatem poziom zmien­nych, do których przeważnie zalicza się podaż pieniądza,stopę procentową, kurs walutowy,nominalny PKB oraz prognozę inflacji – pełnią one rolę wskaźników polityki pieniężnej.Ich wrażliwość pozwala na łatwiejsze określenie, czy prowadzona przez bank centralny po­lityka jest ekspansywna, czy raczej restrykcyjna w stosunku do danego okresu.(Bank cen­tralny przestaje prowadzić jakąkolwiek politykę gospodarczą. On ma realizować zadania regulatora o cechach stabilizacyjno-nadążnych)

W zależności od tego, jaki cel pośredni zostanie obrany wyróżnia się:
- strategię monetarną (ang. monetary targeting) – jako bezpośredni cel występuje podaż pie­niądza,
- operowanie zmianami stopy procentowej (ang. interest rate targeting) – wpływanie na ceny kredytów,
- oddziaływanie na kurs walutowy (ang. exchange rate targeting) – uwzględnianie jego wpływu na ceny eksportu i importu oraz pośredniego wpływu na poziom cen krajowych,
- oddziaływanie na dochód nominalny (ang. nominal income targeting) – uzależnianie poli­tyki pieniężnej od dochodu nominalnego,
- strategię bezpośredniego celu inflacyjnego (ang. direct inflation targeting) – dążenie do uzyskania określonego poziomu inflacji. W strategii tej korzysta się również z prognozowa­nia poziomu inflacji.

- strategię kotwiczenia waluty na celu inflacyjnym i parytecie gospodarczym. Będzie to sys­tem regulacji o działaniu stabilizacyjnym (stabilizacja celu inflacyjny) i nadążnym (nadąża­nie za wzrostem ilości transakcji gospodarczych do obsługiczyli wzrostem PKB).

Podstawowe instrumenty polityki pieniężnej:
Instrumenty polityki pieniężnej to instrumenty jakimi posługują się banki centralne w celu kontroli podaży pieniądza
i krótkoterminowej stopy procentowej.

Podzielić je można na:
- instrumenty pośrednie – oddziałują na płynność bankową, czyli podaż
i kosztkredytów. Banki centralne czynią to za pomocą trzech klasycznych instrumentów, do których należą:
-
polityka dyskontowa – zmiana oficjalnej stopy redyskontowej,
-
operacje otwartego rynku – sprzedaż lub skup papierów wartościowych z rynku,
-
kontrola rezerw obowiązkowych – regulacja poziomu rezerw obligatoryjnie gromadzo­nych przez banki,
-
instrumenty typu administracyjnego– związane z bezpośrednią kontrolą banku centralne­go nad systemem bankowym – np.racjonowanie kredytów(regulowanie zdolnością kredy­tową „całką po czasie” wielkością depozytów pożyczkobiorców).

Ponadto banki centralne oddziaływać mogą przez perswazję (ang. moral suasion) – przeka­zywanie wszelkich uwag i sugestii w stronę polityki banków komercyjnych. Polega to za­zwyczaj na ustnym formułowaniu przez bank centralny i rząd nieformalnych zaleceń w celu wymuszenia określonych działań. Często oddziaływanie to ma skalę znacznie szerszą – międzynarodową i wywierane jest przez międzynarodowe organizacje finansowe.

Polityka pieniężna oparta na ilościowej teorii pieniądza I. Fishera:

Polityka ta nazywana jest czasem polityką pasywną i kieruje się zasadą dostosowywania wielkości podaży pieniądza do zmian w realnej podaży wszelkich dóbr i usług. Według teo­rii Fishera można to osiągnąć poprzez wykorzystywania ilościowych i jakościowych po­średnich instrumentów polityki pieniężnej, bez ingerencji w mechanizm rynku.Pierwszy ro­dzaj instrumentów określa kwotę refinansowania banków komercyjnychiwszelkich pod­miotów pozabankowych przez bank centralny.Drugie zaś tyczą się dostępnych bankom wa­runków, form i kosztów tego refinansowania pieniądzem banku centralnego.Bank centralny korzysta więc z tych instrumentów, by kontrolować ogólną stabilność podaży pieniądza.

Jak z tego widać, ilościowa teoria pieniądza nie jest czymś coby nie przechodziło przez myśl władzom NBP jeśli piszą o tym na swoich oficjalnych stronach. Zasadnicze novum jakie wprowadzamy to wyeliminowanie refinansowania banków komercyjnych na rzecz refinanso­wania gospodarki.(rozproszenie emisji do gospodarki).

Asymetria skutków polityki pieniężnej:

Skuteczność działań polityki pieniężnej zależy od tego, czy jest wykorzystywana do pobu­dzenia, czy do przyhamowania aktywności gospodarczej, przy czym jest ona większa w przypadku działań restrykcyjnych, m.in. z następujących powodów:
1. Mnożnik pieniężny jest wyższy przy zmniejszaniu niż przy zwiększaniu bazy monetarnej.
2. Zerowe ograniczenie nominalnych stóp procentowych (ang. zero lower bound). Ponieważ nominalna stopa procentowa nie może spać poniżej zera (przy założeniu zerowego oprocen­towania gotówki) standardowa polityka monetarna może okazać się nieskuteczna w dal­szym stymulowaniu gospodarki. Rozwiązaniem jest zastosowanie niestandardowej polityki pieniężnej – luzowania ilościowego (ang. quantitative easing).

Niskie a czasem ujemy stopy procentowe banków centralnych powodują, że pieniądze wy­kreowane na poczet długu (obligacji rządowych) nigdy nie są wycofywane z banków komer­cyjnych a pozostają tam na zawsze. Jest to bandytyzm w biały dzień!!!
3. Restrykcyjna polityka pieniężna poprzez racjonowanie kredytu prowadzi do spadku poda­ży kredytu dla pewnych klientów. Stąd można mieć pewność co do spadku wolumenu fak­tycznie udzielonych kredytów nawet jeśli popyt na nie nie spada. W przeciwieństwie do tego ekspansywna polityka pieniężna wywołuje wzrost podaży kredytu, być może do pozio­mu przekraczającego popyt i dlatego wolumen faktycznie udzielonych kredytów nieko­niecznie musi ulec zwiększeniu.

Część 2.: http://nikander.neon24.pl/post/143104,boj-o-suwerenny-pieniadz-cz-2

KOMENTARZE

  • Druga część po 18-tej
    Do jej przeanalizowania zapraszałbym szczególnie.
  • +5
    Problem pieniądza jest taki, że większość walut światowych powiązana jest z dolarem. Zatem zadłużenie USA, przeniesie się na inne waluty, w tym euro.

    Inflacje pieniądza w USA, rekompensowano dodrukowaniem odpowiedniej ilości brytyjskich funtów, czy euro za namową banku światowego i europejskiego funduszu walutowego. Gdy USA dodrukowało dwa razy więcej papieru, musiała to robić Europa. Inaczej dolar był miał tylko ułamek wartości w relacji do euro, a tak przelicznik dolar/euro jest ciągle porównywalny. Zadłużenie USA przejmą ci co weszli lub wejdą do strefy euro, a nie korzystali z możliwości emisji tej waluty jak np. Niemcy.

    Znaczna cześć długu USA, przejmą państwa które są zadłużone poprzez Bank Światowy, to ich wierzytelności są zabezpieczeniem dodrukowanych wciąż pieniędzy. Dla tego tak chętnie udziela się kredyty państwom biednym pod ich obligacje państwowe i majątek narodowy. Daje się kredyty na spłacanie zaciągniętych wcześniej kredytów. To właśnie majątek narodowy państw trzecich ma pokryć zadłużenie USA. Resztę pokryją indywidualni kredytobiorcy.

    Obecnie USA TECHNICZNIE nie nadąża z drukiem dolarów. Zadłużenie szacunkowe USA na dziś to 19 trylionów dolarów. Według europejskich liczebników jest to 19 000 000 000 000 dolarów. Gdyby dodrukować te dolary w nominale np. 20 dolarowym (taki banknot z którym idzie się do sklepu), to należało by wydrukować 950 000 000 000 banknotów, dziennie 2 602 739 726 szt banknotów. Ze względu na szczegółową kontrolę wydruku banknotów w poszukiwaniu błędów dyskwalifikujących , jest to nie wykonalne.

    Dzienny wzrost zadłużenia USA jest większy niż możliwości druku banknotów przez amerykańskie mennice. Dlatego odchodzi się od obrotu gotówkowego, pieniądz istnieje tylko wirtualnie na kontach bankowych i kartach płatniczych. Dlatego lansuje się bitcoiny, za emisje których nikt nie bierze odpowiedzialności. Robi się wszystko by uciec od pieniądza, na rzecz wirtualnej (urojonej) namiastki majątku.

    Dlatego tak bardzo warto dziś walczyc o suwerenny pieniądz, nie związany z Bankiem Światowym i Funduszem Walutowym. To te instytucje muszą walczyć dziś o frajerów na których bedą mogli zrzucić cześć swojej nieodpowiedzialnej polityki finansowej.

    https://www.bankier.pl/wiadomosc/Dlug-publiczny-USA-przekroczyl-19-000-000-000-000-dolarow-7324156.html

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930